Twee jaar geleden hebben wij, een aantal buurtbewoners, het plan opgevat om iets moois te maken van het grasveldje aan het einde van de Schout Dicbierlaan. Na een bijeenkomst van de wijktafel in september 2005 raakten wij geïnspireerd om iets voor de wijk te doen; we wilden een ontmoetingsplek voor alle leeftijden, een plek die de wijk bij elkaar brengt en saamhorigheid creëert.

Gezamenlijk kwamen we tot het idee van een bespeelbaar kunstwerk, dat samen met kinderen uit de buurt door een kunstenaar ontworpen moest worden. Ons idee werd met open armen door de gemeente ontvangen, van wie we daarna ook alle hulp hebben gekregen. De zoektocht naar een geschikte kunstenaar kon beginnen.

We kwamen uit bij Albert Kramer, een Rotterdamse kunstenaar die al veel projecten voor en met kinderen had gedaan. Zijn werk sprak ons erg aan en na een ontmoeting, waarin wij vertelden wat ons idee was, raakte hij zo geïnspireerd dat er gelijk leuke ideeën ontstonden.

Om samen met de kinderen het kunstwerk te laten ontstaan hebben we in januari en juni 2007 twee workshops georganiseerd, mede mogelijk gemaakt door de Wijktafel, waarbij de kinderen de opdracht van Albert kregen een eigen teken in klei te ontwerpen. Dit teken is in het kunstwerk geïntegreerd, zodat de kinderen zich er mee verbonden voelen. Vijftig kinderen namen deel aan de workshops, het was een groot succes. Zie de foto’s.

Albert presenteerde ons zijn plan: een kudde van elf ‘Maaspaardjes’, een soort kruising tussen een nijlpaard en een zeepaardje. De Maaspaardjes hebben verschillende kleuren en worden versierd met de tekens van de kinderen. Ze lopen van de dijk af naar de vijver toe. Je kunt erop zitten, je erachter verstoppen, ‘boompje’ verwisselen en wat kinderen er dan ook bij fantaseren. De omgeving waar de paardjes in grazen heeft spannende hoogteverschillen en verschillende natuurlijke, uitdagende speelplekken voor kinderen van alle leeftijden.